Alexander Emil Caiola (7 september 1920 – 9 november 2016) was een Amerikaanse gitarist, componist en arrangeur die actief was in diverse muziekgenres, waaronder jazz, country, rock en pop. Hij nam meer dan vijftig albums op en werkte samen met enkele van de grootste namen in de muziek van de 20e eeuw, zoals Elvis Presley, Ray Conniff, Ferrante & Teicher, Frank Sinatra, Percy Faith, Astor Piazzolla, Buddy Holly, Mitch Miller en Tony Bennett.
Vroege leven
Alexander Emil Caiola werd geboren in Jersey City, New Jersey, als zoon van Emil Caiola en Genevieve Esposito. Zijn vader was kapper.
Op jonge leeftijd toonde Caiola aanvankelijk interesse in een muzikale carrière, maar uitsluitend als zanger. Zijn vader overtuigde hem echter al snel om ook professionele mogelijkheden als instrumentalist na te streven. Dit leidde ertoe dat Caiola de banjo en later de gitaar oppakte.
Op elfjarige leeftijd ontpopte hij zich als een wonderkind op de gitaar en volgde hij formele lessen bij Anthony Antone in New York City en vervolgens bij gitarist Peter Milano in Jersey City. Als jonge tiener werd hij beïnvloed door de optredens van Eddie Lang en Bing Crosby en bestudeerde hij Langs methodeboek voor gitaristen nauwkeurig. Op zestienjarige leeftijd trad hij op als zowel zanger als gitarist in het kinderradioprogramma Sally and Sam, in samenwerking met Tony Mottola. Gedurende deze tijd moedigde Mottola Caiola aan om nieuwe speeltechnieken onder de knie te krijgen.
Na zijn militaire dienst tijdens de Tweede Wereldoorlog vervolgde Caiola zijn formele muziekopleiding aan het New Jersey College of Music. In de loop der jaren voltooide hij ook lessen bij gitarist Harry Volpe.
Carrière
Tijdens de Tweede Wereldoorlog speelde Caiola trompet in de band van de 5e Marinedivisie van het Amerikaanse Korps Mariniers, waar ook Bob Crosby deel van uitmaakte. Caiola diende in de Slag om Iwo Jima als brancardier.
Na zijn terugkeer uit de oorlog begon Caiola aan een langdurig contract als muzikant bij het CBS-netwerk van 1946 tot 1956. Als onderdeel van zijn auditie moest hij optreden in programma’s met Gordon MacRae, Archie Bleyer en de zangeres Patty Clayton. Na zijn contract bij CBS te hebben getekend, werkte Caiola ook mee aan verschillende grote tv-producties van het netwerk met Arthur Godfrey (Talent Scouts), Ed Sullivan (Toast of the Town) en Jackie Gleason (The Jackie Gleason Show) onder leiding van dirigent Ray Bloch.
Caiola was in de jaren 50 ook een succesvol studiomuzikant in New York City. Hij bracht in dat decennium een aantal kleinere platen uit onder zijn eigen naam. Daarnaast werkte hij in 1956 mee aan een easy listening-album voor Dot Records onder de muzikale leiding van John Serry Sr., dat lovende recensies kreeg in The Billboard magazine en The Cash Box magazine (Squeeze Play). Later in dat decennium, in 1959, kreeg zijn samenwerking met Tony Mottola en Johnny Mathis op het succesvolle album Open Fire, Two Guitars voor Columbia Records eveneens positieve recensies.
In 1960 werd hij een opnamester bij het label United Artists, waar hij meer dan tien jaar onder contract stond. Hij scoorde hits in 1961 met “The Magnificent Seven” (nr. 35 in de VS en nr. 27 in Canada.) en “Bonanza” (nr. 19 in de VS en nr. 19 in Canada.) De arrangementen waren doorgaans van Don Costa, met een grote orkestbegeleiding.
Caiola bracht in de jaren zestig en daarna singles en albums uit, hoewel er geen andere in de hitlijsten verschenen, behalve een notering in 1964 met “From Russia with Love”. United Artists gebruikte hem voor commerciële opnames van vele film- en tv-thema’s: “Wagon Train (Wagons Ho)”, “The Ballad of Paladin”, “The Rebel” en “Gunslinger”. Zijn album Solid Gold Guitar bevatte arrangementen van “Jezebel”, “Two Guitars”, “Big Guitar”, “I Walk the Line” en “Guitar Boogie”.
Het album The Magnificent Seven bestond, afgezien van het titelnummer, uit een verscheidenheid aan popnummers met een jazzy tintje. Guitars Guitars Guitars was vergelijkbaar. Zijn albums waren zeer gevarieerd: softpop, Italiaans, Hawaïaans, country en jazz. Begin jaren zeventig bleef hij actief bij het label Avalanche Recordings en produceerde hij soortgelijk werk, waaronder het album Theme From the ‘Magnificent 7 Ride’ uit 1973. Later, op andere labels, verschenen enkele instrumentale albums met etnische thema’s, zoals In a Spanish Mood in 1982, en Italiaanse instrumentals. In 1976 begeleidde Caiola Sergio Franchi, Dana Valery en Wayne J. Kirby (Franchi’s muzikaal leider) op een concerttournee naar Johannesburg, Zuid-Afrika.
Op aandringen van het talentenbureau Ashley-Famous trad Caiola in de jaren zestig op in Las Vegas, naast het runnen van zijn eigen muziekuitgeverij Alpane Music. Hij wordt gecrediteerd als arrangeur, dirigent en solist op veel van zijn opnames. In latere jaren bleef Caiola optreden en toerde hij zelfs met Frank Sinatra in 1991. Gedurende zijn professionele carrière trad Caiola ook op onder de muzikale leiding van verschillende vooraanstaande dirigenten, waaronder Percy Faith, Morton Gould en André Kostelanetz.
Overlijden
Caiola stierf in Allendale, New Jersey, op 96-jarige leeftijd.
Uitvoeringsstijl
Al Caiola is beschreven als een artiest die tijdens zijn gitaaroptredens een “lichte” of “vloeiende” toets uitstraalde. Zijn pianist, Mo Wechsler, merkte op dat hij een veelzijdige, allround muzikant was die zich thuis voelde in het spelen van jazz, rock-‘n-roll en zelfs klassieke muziek.
